Ενημέρωση
Άρθρα και σημειώσεις για τη χειρουργική θυρεοειδούς και παραθυρεοειδών, καθώς και για τη λαπαροσκοπική χειρουργική.

FNA και σύστημα Bethesda, θηλώδες καρκίνωμα, έκταση επέμβασης, ραδιενεργό ιώδιο και παρακολούθηση μετά τη θεραπεία.

Ενδείξεις, κίνδυνοι και πορεία της θυρεοειδεκτομής — από τον προεγχειρητικό έλεγχο έως την ανάρρωση και την ορμονική υποκατάσταση.
Πότε αρκεί η αφαίρεση ενός λοβού και πότε χρειάζεται ολική θυρεοειδεκτομή. Τι δείχνουν το υπερηχογράφημα και η παρακέντηση, τι ισχύει για την ορμόνη και την ανάρρωση.
Γιατί ο χειρισμός του όγκου στο χειρουργείο έχει ογκολογική σημασία: ακέραιη κάψα, αποφυγή διασποράς κυττάρων και πλήρης αφαίρεση της νόσου.
Έξι κατηγορίες, έξι διαφορετικά επόμενα βήματα. Πώς διαβάζεται το αποτέλεσμα της παρακέντησης, γιατί δύο όζοι με παρόμοια εικόνα μπορούν να αντιμετωπιστούν διαφορετικά και πότε χρειάζεται επέμβαση.
Ο καρκίνος του θυρεοειδούς μπορεί να επεκταθεί στους λεμφαδένες του τραχήλου ακόμη και όταν ο όγκος είναι μικρός. Πώς γίνεται η διάγνωση και πότε χρειάζεται λεμφαδενικός καθαρισμός.
Ο υπερπαραθυρεοειδισμός αντιμετωπίζεται χειρουργικά με μικρή επέμβαση στον λαιμό. Ο προεγχειρητικός έλεγχος, η επέμβαση και η μετεγχειρητική παρακολούθηση του ασβεστίου.
Τριτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός μετά από μεταμόσχευση νεφρού: ολική παραθυρεοειδεκτομή και αυτομεταμόσχευση στον βραχιόνιο μυ, στην πρώτη δημοσιευμένη ελληνική περίπτωση.

Τι είναι η MIVAT, ποιοι ασθενείς είναι κατάλληλοι, ποια τα πλεονεκτήματα και ποιοι οι περιορισμοί της τεχνικής.
Γιατί ο υπέρηχος από τον ίδιο τον χειρουργό αλλάζει τη διάγνωση και τον σχεδιασμό της επέμβασης σε θυρεοειδή, παραθυρεοειδείς και λεμφαδένες.

Βουβωνοκήλη, ομφαλοκήλη και μετεγχειρητική κήλη: γιατί δεν πρέπει να περιμένουμε, πώς αναγνωρίζεται η περίσφυξη και πώς γίνεται η αποκατάσταση.
Χολολιθίαση, πολύποδες και χολοκυστίτιδα: πότε υπάρχει ένδειξη επέμβασης, πώς γίνεται η λαπαροσκοπική αφαίρεση και τι ισχύει για την ανάρρωση.
Γιατί μετά από επέμβαση για υπερθυρεοειδισμό πέφτει το ασβέστιο, ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο και πώς αντιμετωπίζεται η μετεγχειρητική τετανία.
Πώς η έλλειψη ιωδίου οδηγεί σε βρογχοκήλη και όζους, γιατί ο εμπλουτισμός του αλατιού άλλαξε την ιστορία και γιατί τα «φυσικά» άλατα δεν αρκούν.
Γιατί σε ορισμένους ασθενείς πάσχουν δύο ή και τέσσερις παραθυρεοειδείς αδένες, πώς μπορεί να καθυστερήσει η διάγνωση και τι αλλάζει στην επέμβαση και την παρακολούθηση.
Πώς η νευροδιέγερση καταγράφει τη λειτουργία του παλίνδρομου λαρυγγικού νεύρου κατά τη θυρεοειδεκτομή, τι σημαίνει απώλεια σήματος και πού σταματούν οι δυνατότητές της.
Πότε ο έλεγχος του θυρεοειδούς έχει νόημα, ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο και γιατί ο καθολικός έλεγχος με υπερηχογράφημα δεν συνιστάται.
Πώς η θερμική κατάλυση μειώνει καλοήθεις όζους θυρεοειδούς χωρίς τομή, σε ποιους ενδείκνυται, ποιοι είναι οι κίνδυνοι και πότε υπερτερεί το χειρουργείο.
Πώς ο αυτοφθορισμός στην κοντινή υπέρυθρη ακτινοβολία και η ινδοκυανίνη βοηθούν τον χειρουργό να αναγνωρίσει και να διατηρήσει τους παραθυρεοειδείς αδένες.
Γιατί το μυελοειδές καρκίνωμα ξεχωρίζει από τους άλλους καρκίνους του θυρεοειδούς, πώς διαγιγνώσκεται, ποια επέμβαση χρειάζεται και πώς γίνεται η παρακολούθηση.